1

شهر بی‌پناهِ همدلی

  • کد خبر : 17241
  • ۲۷ بهمن ۱۴۰۴ - ۲۲:۱۷
شهر بی‌پناهِ همدلی

معصومه عرب_ شهرها بزرگ‌تر شده‌اند، ساختمان‌ها بلندتر و خیابان‌ها عریض‌تر؛ اما فاصله میان آدم‌ها بیشتر از همیشه است. کافی است در یک آپارتمان چند ده واحدی زندگی کنید و نام همسایه دیواربه‌دیوار خود را ندانید. کافی است در مترو، کنار ده‌ها نفر بایستید و هیچ‌کس حتی به چشم دیگری نگاه نکند. این‌ها نشانه‌های یک بحران […]

معصومه عرب_ شهرها بزرگ‌تر شده‌اند، ساختمان‌ها بلندتر و خیابان‌ها عریض‌تر؛ اما فاصله میان آدم‌ها بیشتر از همیشه است. کافی است در یک آپارتمان چند ده واحدی زندگی کنید و نام همسایه دیواربه‌دیوار خود را ندانید. کافی است در مترو، کنار ده‌ها نفر بایستید و هیچ‌کس حتی به چشم دیگری نگاه نکند. این‌ها نشانه‌های یک بحران آرام و بی‌صداست؛ بحرانی به نام «فرسایش سرمایه اجتماعی».

سرمایه اجتماعی مفهومی است که جامعه‌شناسان آن را ستون نامرئی انسجام جامعه می‌دانند؛ همان اعتماد، مشارکت و ارتباطی که آدم‌ها را به هم پیوند می‌دهد. وقتی این سرمایه کاهش می‌یابد، نتیجه‌اش فقط سردی روابط نیست؛ بلکه افزایش بی‌اعتمادی، کاهش مشارکت مدنی و رشد آسیب‌های اجتماعی است.

در سال‌های اخیر، تغییر سبک زندگی، مهاجرت‌های گسترده به شهرها، فشارهای اقتصادی و گسترش ارتباطات مجازی، الگوی روابط انسانی را دگرگون کرده است. خانواده‌های گسترده کوچک شده‌اند، گفت‌وگوهای چهره‌به‌چهره جای خود را به پیام‌های کوتاه داده‌اند و «همسایه» از یک رابطه انسانی به یک موقعیت جغرافیایی تقلیل یافته است.

مسئله، نوستالژی گذشته نیست؛ مسئله آینده است. جامعه‌ای که در آن اعتماد عمومی کاهش یابد، در برابر بحران‌ها آسیب‌پذیرتر خواهد بود. تجربه‌های جهانی نشان داده‌اند جوامعی که شبکه‌های ارتباطی قوی‌تری دارند، در برابر حوادث طبیعی، بحران‌های اقتصادی و چالش‌های اجتماعی مقاوم‌تر عمل می‌کنند. همبستگی اجتماعی، فقط یک مفهوم اخلاقی نیست؛ یک ضرورت توسعه‌ای است.

پرسش اینجاست: چگونه می‌توان این سرمایه فرسوده را بازسازی کرد؟ پاسخ، در اقدام‌های بزرگ و پرهزینه خلاصه نمی‌شود. گاهی از یک سلام ساده آغاز می‌شود؛ از مشارکت در فعالیت‌های محلی، از احیای انجمن‌های مردمی، از بازگشت گفت‌وگو به خانه‌ها و محله‌ها.

رسانه‌ها، مدارس، نهادهای فرهنگی و حتی مدیریت شهری می‌توانند در این مسیر نقش ایفا کنند؛ اما نقطه آغاز، خود مردم‌اند. جامعه‌ای که منتظر بماند تا دیگری نخستین گام را بردارد، دیرتر به مقصد می‌رسد. بازسازی اعتماد، یک پروژه ملی است که از رفتارهای فردی شروع می‌شود.

شاید زمان آن رسیده باشد که در میان این شتاب بی‌پایان، لحظه‌ای مکث کنیم و از خود بپرسیم: آخرین‌بار چه زمانی بی‌دلیل با همسایه‌مان گفت‌وگو کردیم؟ چه زمانی در یک فعالیت جمعی داوطلبانه شرکت کردیم؟ جامعه، حاصل جمع ماست؛ اگر فاصله‌ها را کم نکنیم، دیوارها بلندتر خواهند شد.

لینک کوتاه : https://sharghnegar.ir/?p=17241

ثبت دیدگاه

مجموع دیدگاهها : 4در انتظار بررسی : 0انتشار یافته : ۴
  1. خیلی خوب نوشتید ممنون از شما

  2. اییییول خیلی خوب بود

قوانین ارسال دیدگاه
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط تیم مدیریت در وب منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط باشد منتشر نخواهد شد.