کمال حسینی_ از همان سال ۱۹۴۸ میلادی که اسرائیل غاصب به صورت علنی جنگ با فلسطین را به صورت گسترده آغاز کرد. همان جنگی که در میان اعراب با نام جنگ نکبت یاد میشود و با پایان یافتن قیومیت بریتانیا بر فلسطین، صدها هزار فلسطینی را آواره کرد.
اعلان ۱۴ می ۱۹۴۸ بریتانیا که با خارج کردن نیروهای این دولت پادشاهی از فلسطین همراه بود، زمینهساز و شروع تشکیل کشور جعلی اسرائیل که عناصر اولیه و اصلی تشکیل دهنده یک دولت – ملت که مردم و سرزمین را هم نداشت، بود.
از آن زمان و با اعلان منشور تأسیس کشور اسرائیل و همچنین شکست ائتلاف نظامی کشورهای عربی، سرمنشا شروع بحرانها و جنگهای بسیاری از سوی اسرائیل در خاورمیانه که همچنان نیز ادامه دارد، شده است.
از اقدامات دیگر غاصبان صهیونیسم میتوان به سازماندهی گروههای تروریستی و انجام ترورهای سازمان یافته در نقاط مختلف منطقه علیالخصوص ایران نام برد.
به گفته روزنامههای آن زمان، بعد از تشکیل کشور اسرائیل بسیاری از یهودیان آلمان و اتریش به فلسطین بازگشتند و کلیه سازمانهای تروریستی یهود نیز به ارتش ملی اسرائیل پیوستند.
این مطلب، مقدمهای بود بر شناساندن خوی وحشیگری همیشگی و ادامهدار صهیونیسم در سرتاسر خاورمیانه و حمایت و پرورش گروهکهای تروریستی و انجام بسیاری از جنایات بزرگ در این منطقه که جهان تا به حال به خود ندیده است.
در خلال جنگ ۱۲ روزه اسرائیل علیه ایران، بسیاری از متحدان این رژیم جعلی به پیروزی این رژیم در این نبرد اطمینان داشته و تمام قوای خود را به صورت کاملا برنامهریزی شده، برای برتری اسرائیل در این جنگ ناجوانمردانه به کار بستند.
جنگی که به صورت یکباره شروع و بسیاری از خانوادههای ایرانی را داغدار کرد. از فرماندهان نظامی گرفته تا دانشمندان هستهای، مردم عادی، زنها و در فجیعترین حالت ممکن به شهید شدن بسیاری از کودکان بیگناه منجر شد.
پیامهای بسیاری از این جنگ تحمیلی به جهانیان مخابره شد. از همکاری و هماهنگی و شراکت کشورهای دیگر با اسرائیل تا رشادت دولت مردان، نظامیان، اهالی رسانه و مردم ایران که تا پای جان در مقابل این وحشیگری ایستادند، به گوش جهانیان رسید.
در میان خانههای ویران، رویاها خاکستر و روایتهای ملتی زخمی اما استوار و امیدوار به پیروزی حق علیه باطل، این پیام به گوش تمامی آزادیخواهان جهان رسید.
