کیمیاگری تعامل؛ هنر زیستن در میان انبوه غریبه‌های آشنا

معصومه عرب_ جامعه، پیکره‌ای زنده است که همچون اقیانوسی بی‌قرار، هر لحظه در حال جزر و مد است. ما در این پهنه، نه مهره‌های شطرنجی که بی‌صدا در جای خود ایستاده‌اند، بلکه نت‌های سرگردانی هستیم که در سمفونی بزرگ «بودن»، هر بار با ریتمی تازه، قطعه‌ای نو می‌سازیم. جامعه، همان آینه‌ی چندتکه‌ای است که هر […]