کمال حسینی_ در گوشههای خاموش این سرزمین، هنوز دوربینهایی روشن میشوند؛ دوربینهایی کوچک، اما با رؤیاهایی به وسعت پردههای نقرهای. جوانانی که در اتاقهای اجارهای، با نور چراغ مطالعه و صدای تهماندهی امید، فیلمنامه مینویسند. هر جملهشان شبیه فریادیست که در بطری میگذارند و به دریای سانسور و بیپولی میسپارند، شاید روزی به ساحلی برسد […]